गर्दी
गर्दी वाढली आहे…
रस्त्यांना आता श्वास उरला नाही,
दाटीवाटीच्या लोंढ्यांनी
शहरांची छाती भरुन आली आहे…
कोणी धावत आहे उद्याच्या शोधात,
कोणी कालच्या जखमा लपवत;
काही चेहेरे हास्य फुलवितात,
तर काही आतून तुटत तुटत जगतात…
कोणी विचारांच्या गाभाऱ्यात हरवलेले,
कोणी क्रोधाच्या ज्वाळांनी पेटलेले;
कुणाच्या डोळ्यांत करुणा दाटलेली,
तर कुणाच्या शब्दांत धार विषारी…
अनेक पोषाख, अनेक भाषा,
अनेक धर्म, अनेक दिशा;
कोणी कपाळी गंध लावलेला भक्त,
तर कोणी नास्तिकतेचा ध्वज फडकवीत…
कोणी हात जोडून देव शोधतो,
कोणी माणसांतच देव पाहतो;
कोणी दयाळू, मायेचा झरा,
तर कुणी कठोर दगडासम उभा…
या गर्दीत प्रत्येक जीव
एक वेगळी कहाणी घेऊन चालला आहे;
कोणी हरवलेला, कोणी सापडलेला,
कोणी जगण्याचा अर्थ शोधत आहे…
आणि तरीही—
या अफाट मानवी समुद्रात
सर्वांना हवी असते फक्त
थोडी ओळख…
थोडे प्रेम…
आणि कुणाच्या मनात
आपल्यासाठी राखलेली

No comments:
Post a Comment